Mehmet Özparlar Şiirleri - Şair Mehmet Ö ...

Bir varmış,bir yokmuş diye başlar,
İnsan hayatı.
Önce yaşama alışırsın,
Derken bir iken iki olursun.
Sevenler,sevilenler,etrafında bir sürü insanlar.

Arada bir dönüp baktınmı arkana?
Ne idik ne oluyoruz,
Doğduk,gençliğimizi yaşadık,yaşlandık,
Sevdik sevildik,
Bazen ağladık,bazen gözyaşlarımız karıştı birbirine,
Kah üzüldük,kah sevindik.

Dayanılmaz bir acı doğuyor,
Ayrı geçen günlerin ardından.
Kalbimde bir burukluk,
Gözlerimde yalnızlığın,
Belirtisi yansıyor adeta.

Dün buradaydı,
Hemde yanıbaşımda,
Gözlerinle birşeyler söylemeyi,
Belki de seni seviyorum demeyi düşünüyordu.

Belki yılların özlemini,

Seninle ağlayıp seninle güldüm,
Seninle yaşadım bütün mutlulukları,
Sen varsan güzelliklerle dolu dünyam,
Sen yoksan karanlık ve hüzündür her demim.

Ne olur bir günde sen söyle,

Her akşam üzeri,bir hüzün çöküyor içime,
Rüyalarımda gördüğüm güzel hep sen,
Ağlamak geliyor sensiz gecelerimde,
Kırılsın istiyorum bana vurulan zincirler,
Unutmak istiyorum yalnızlığımı,
Sanki bitmeyecek bu yalnız geceler.

Gitmek istiyorsa bırak gitsin,
Zaten varkende bana uzaktın,
Bıktım artık her gün gözyaşlarımı akıtmaktan,
Çile dolu kalbime yeter artık unut demekten,
Varkende yoksun,bırak be usta bitsin artık bitsin.

Sanmaki özlemiyorum o geçen günlerimi,
Sanmaki hatırlamıyorum mazideki yıllarımı,
Bana hep anlatırdı anam babam,
Sen küçükken şöyle idin,
Sen küçüçükken şunu yapardın,
diye başlarlar söze,

Yalnızım deniz kenarında,
Sadece düşlerim ve hırçın dalgalar,
Öylesine esiyor ki rüzgar,
Uzak diyarlardan sanki seni fısıldıyorlar bana,
Anılarımı alıp götürecek gibi,
Öylesine hırçın esiyorki,

Sanma ki tüm ümitlerimizi kaybetmişiz biz,
Gülüyorlar sanki ağlayışımıza,
Hor gözlerle bakıyor tüm dünya arkadaş,
Elbet bir gün,güneş bize de doğar.

Ayrılık rüzgarı almış götürüyor,