Çok mutluyum çok da mutsuzum.
Çok yaşamak istiyorum hiç de istemiyorum aslında.
Çok uğraşasım var, çok da istemiyorum aslında.
Bazen yalnızlıkta, bazen kalabalıkta mutluyum.
Arafta çok mutsuzum.
Her gece zorla susturuyorum kalbimi,
Kelepçeliyorum ellerimi.
Ara yerlerde duygusal müzikler zorlasa da beynimi,
Onu da kilitliyorum kafesin içine mecburen.
Çok iyi öğrettiler bana nasıl atlatmam gerektiğini.
Aşk meşk yok hikayede bu sefer
Bakmayın siz yine de ilhamı derin sevgi müziklerinde buluyorum . Ayak bastı psikolojisi miydi neydi anlamadım ama ucuz yırttım.
Korktum.Kendime zarar vermek kafamın içinde mantıklı geliyordu. Aynı travmayı yaşarsam sigarayı bir daha balkonda içmeyeceğim. Kulağıma küpe olsun. Hapsedilmiş hissettim, hiç o kadar sorgulamamıştım. Neredeydim, nereden geldim, nasıl geldim, ne yapıyorum, ne yapacağım? Bir kaç kişiyle konuşayım rahatlarım belki dedim. Kimseyi bulamadım. Bilmiyorum belki ben göremedim.
Yazmazsam hepten delireceğim diye kurmuştum eve koşar adım yürürken kafamda.
Denedim. Tesiri yok!
Bir yerlerden başlamak gerekiyor artık.
Birikmişleri önüme alıp bir dozer gibi sürükleyerek çöplüğe dökmem gerekiyor artık.
Ayrılıkların başlangıcı hep zordur zaten.
Başka yerlere göç etmem gerekiyor artık.
Yavaştan başladım icabında.
O uçurum, o ince çizgiler.
Sadece iki ihtimal vardır.
Kazanır ya da kaybedersin ya aslında.
O kesin ihtimaller arasında ki git-gel'ler.
Hani anlayamazsın ne oldu şimdi?
Gurbet
Kalabalık içinde yalnızlıktır.
Bağımsızlıktır.
Görünmezliktir.
Bambaşka hayatları tanımaktır gurbet.
Beklemek zor olsa da mantıklıdır.
Tâbi buna birçok neden kundaktır.
Kesinleşmemiş, neydüğü belirsiz duygular vs.
Nefes alıvermeye, yutkunuvermeye, göz kırpıvermeye benzemez.
Tez davranma, sabah ola hayrola... Hayrola... Hayrola...
Belki kendime bir faydam dokunur ümidiyle yazıyorum.
Yaratılışı bozuk, kötü.
İçi kan ağlayan birisiyim ben.
Düzelmeye çalıştıkça dibe doğru batan, daha beter olan, sahte, karaktersiz birisiyim.
İtiraf etmek zorundayım.
Bir baba önümde,çocuğu yanında onu izlerken salıncakta sallanıyordu.
Arkamdaki sahada basketbol oynayan çocuklardan birisi arkadaşlarına ' ben akciğer kanseriyim ' biraz insaf dercesine konuşuyordu.
Ortadaki ben her ikisini de yaşamak isteyen.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!