Uyuyamamıştım o gece,
Ay'ın batışını, güneşin
Issızca doğuşunu izleyerek.
Herşeyden,sessizce vazgeçerek.
Kimsesiz hissediyorsan dünyada.
Anlatmazsın gerçekleri kimseye,
Sır olduğundan değil,
Anlatmazsın işte, herkes inanmak istediğine inanır.
Kaderin yargılarken seni,
Sen karalarken Kaderi,
Son defa inanmıştım, anlattıkları yalana
Halbuki yirmi yaşında,yolun başında,
Dipsiz bucaksız bir uçurumun kenarındayım.
Yüreğimin alevleri sararken ruhumu,
Azrail’i bekliyorum, her gece yarısında.
Hayat içinde kaderiyle savaşan insanlar bazen hatta çoğu zaman kadere küser.
Bu bir yenilgi değildir hiçte olmamıştır.
Tanrıya karşı kazanmak şeytana nasip olmamışken insan savaşı hiç bırakmamıştır.
Kazanamayacağını çok iyi bildiği halde.
Acınla göz göze gelirsin, bir Kasım sabahı.
Adımların yavaşlar yerden kaldıramazsın kafanı,
Ruhun bedeninden yırtarcasına çıkmak isterken,
İnadına gülümseyerek, ıssızca yürürsün o yolu.
Ardına bilmem kaç defa bakarsın, fayda etmez.
İçinde kalan burukluğu hissetsemde,
Artık Gitmek yakışırdı,bana.
Amansız,köhne ıssız bir sokakta,
Sabahın bir yarısı ve kırılmışlığımla bir başına.
Oysa ellerim omzunda, hayatım solunda.
Kalbimde taşıdığım yar diye kurşun yarası
Yalanlara aldanıp inandığım bahtımın karası.
Kalbimde taşıdığım yar diye kurşun yarası.
İnatla sökemediğim ruhumun alevli parçası.
Sevmekle olünmezmiş her ölen gömülmezmiş.
Severek,özleyerek vazgeçmeyi.
Seni sensizken yaşayabilmeyi.
Ölüme inat sevebilmeyi,
Benden öğren bu sonbahar.
Kalbimin en ücra köşesi,
Sanmaki mağrur bir bestede sana rastlarım.
Ben zaten seni nakış nakış ruhuma, kanıma karıştırdım.sevmiyorum desen bile,ben o gerçeği gözlerinde yakalarım.
O park anlatır mı?
Kaydıraktan kayan çocuklara anılarımızı.
O bank hatırlar mı bizi?
Her sonbahar sabahında.
O köhne sokak unutur mu?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!