Yağız atlar kişnedi, meşin kırbaç şakladı,
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.
Devamını Oku
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.
Adem’den bu yana, dünyada herkes gibi yaşayan, nefes alan bir insan olmamın yanında; beni ayıran tek özellik, mısralarla dertleşip tekrar onlarla susuyor olmamdır.
Hayatın döngüsünde karşımıza çıkan her olayı, sessiz bir şekilde fısıldarken, mısralara kaderin sessizce fısıldadığını duyuyorum hayatlara.
Hayat bunu öğrendikten sonra başladı…
