Mehmet Çakır Şiirleri - Şair Mehmet Çakır

Özleyince gözlerini,
Bağrıma saplanan oktun…
Ne zaman düşünsem seni,
Hayalin vardı, sen yoktun…

Gözümdesin perde perde,

Benden bütün benliğimi,
Alıp gitti şerefsizler…
Baharımı, gençliğimi,
Çalıp gitti şerefsizler…

Doğduğum ilk günden beri,

Ağlamışım doğarken hala ağlamaktayım,
Caydım umutlarımdan vazgeçtim yaşamaktan.
Izdırap denizinde coşup çağlamaktayım,
Ne isteyebilirim ölmekten başka Hakk’tan…
Işığım diyeceğim bir damla umudum yok,
Nedir mutluluk denen nasıl bir şey? Tatmadım.

Biz acıya borcumuzu ödedik,
Artık gülmeliyiz sevinmeliyiz.
Kan kustuk kızılcık şerbeti dedik,
Şimdi mutluluğa devinmeliyiz…

Söndürmek yok artık yanan muziyi,

Tövbeler dolusu bir yürek ile
Huzuruna geldim affet Allah’ım
Bu uğurda şeytan yapsa da hile
Yolundan dönersem mahvet Allah’ım

İçimdeki aşkın sonsuz bir değer

Sen istedin, bense adam,
Olamadım affet reis…
Gel dedin, gittiğim yoldan,
Gelemedim affet reis…

Sendin bana, yol gösteren,

Bir gün kavuşuruz, yeter ki sabret,
Başkasına umut, bağlama gülüm…
Bu hasretlik biter,gün gelir elbet,
Boş yere sineni, dağlama gülüm…

Gözyaşın bu aşkın, sonu olmasın,

Seni seviyorum diye
Meftun oldum bu sevgiye
En mutlu günümde böyle
Sevgilim ayrılmak niye

Hüzünleri silmek varken

Mazide neşeli mutluydun Türkiye’m
Çok büyük çok yüce kutluydun Türkiye’m

Soyumuz Osmanlı dünya efendisi
Boyun büktü bizzat düşmanın kendisi

Al onu Allah’ım aklımdan sök at
İstemem kalmasın kalbimden çıkar
Onu yaşamaktan kalmadı takat
Divaneyim işte her şey aşikar

O varken mutsuzum yok tadım tuzum