Üç Kalbin Ortasında
Bir zamanlar,
çocukluğumun ayazına sarılmış bir çift gözüm vardı,
üşürdü suskunlukta —
Üç Kırık Kalem
Önce kalemim kırıldı,
bir cümlenin tam ortasında,
yarım kalmış bir haykırış gibi
Yalnızlıklar Rıhtımı
O gözlerin,
ertelenmiş bir sevdayı uçurumun eşiğine sürükledi.
Kimsesizliğin sarhoş sessizliğinde,
bu harabeye dönmüş gönlüm çırpınıp durdu.
Sessizce seni düşünüyorum,uçsuz bucaksız bu ummanda,bitmeyen yollarda seni bekliyorum nemli göz yaşlarına,
Bir tebesum etsen gozlerinle,
Yer yerinden oynasa,
Seller,heyelanlar,depremler olsa altında kalsam,
O karanlıkta bile gülüşümde gizli olacaksın,
Son nefesimi vermeden,gülüşüne sonkez gözlerim açıkken dokunabilsem,
Unuttuğun Yerden Öpüyorum
Sessizce seni düşünüyorum...
Uçsuz bucaksız bu ummanda,
Bitmeyen yollarda nemli gözyaşlarımla seni bekliyorum.
Ve Ben Sadece Susmayı Öğrendim
Hatırlamıyorum…
Ne zaman kendim için bir şey yapmak istedim,
Ne zaman içimde bir ses “yaşamak” dedi,
Ardından hep bir ayrılık dayandı yüreğime.
Ve Hiç Kimse Bilmedi
Ben seni…
Yaşamakla ölmek arasında sıkışmış bir cümlenin ortasında sevdim.
Ne başı vardı bu sevdanın,
Ne de sonu…
Ve Kimse Duymadı Beni
Ben bu hayatta hep merakta bırakıldım,
Sanki her vedanın ucunda
"Belki biri geri döner" diye bekledim.
Ama dönen olmadı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!