Arşıâlâda bir kandil yanar
O kandilden bir nur sızar
Düşünce o nur can-ı bedene
Yaşam başlar o nur-u ışık ile
Hakkın ışığıdır kandilin nuru
Gönül teline dokunsa mızrabım
Aşk ile iniler sazım
Hüzzam makamında çıksa avazım
Yanık bir ağıttır dağlarda ahım
Çırpınır bir yaralı turnada canım
Aynı acılardı paylaştığımız
Aynı gökyüzünün aynı yıldızların
Aynı ayın altında
Aynı acılarla örselendi yüreklerimiz
Aynı rüzgarın kanatları savurdu bizi
Alıp ellerinden tuttuğum
Ayrılıklarmış anlayamadım
Hangi renge boyasam
Hep siyah beyaz bir fotoğraf
Hatırımdaki yüzün
Görüyorum
İlk günkü ışıkla
Gözlerimde parlayan gözlerini
Yüreğimde çırpan kanatların yorulmuş
Kehribar rengi gözlerinde
Bir başka ışık var şimdi
Kurumuş zamanların
Susuzluğuyla
Güneşin sıcağında çatlamış
O güzel dudakların
Hasretine vurgun şu yüreğimi
Benim sana söyleyecek sözüm kalmadı
Var sen söyle sözünü içinde kalmasın
Dara çekilmedik günümüz yoktur
Bir de sen sor söyleyecek sözüm yok benim
Sıfatında insan özünde sözü doğru olmayan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!