Mehmedim - 1 Şiiri - Züleyha Aktaş

MEHMED’İM - 1

​Hicran-ı nârıdır ciğeri yakan,
Tuğyan değil evlat, vatandır bakan.
Toprağın bağrına imza bırakan,
Sessizce kıyamı bekler Mehmed’im!

​Kader-i mutlakla yazmış adını,
Almışsın şehadet, cennet tadını.
Silsen de gönlünden dünya yâdını,
Göklerin fatihi sensin Mehmed’im!

​Mürşid-i kâmildir, askeri evlat;
Bu bağda aranmaz başka bir hilkat.
"Kimim?" diye sorma, işte bu fıtrat;
Ülkenin mihengi, taşı Mehmed’im!

​Zemheri-i ayda güneş doğurursun,
Vatanı aşkınla sen yoğurursun.
Kafdağı’ndan öte nida savurursun,
Zamanı aşan o sessin Mehmed’im!

​Vuslat-ı yâr ile yola çıkansın,
Zulmün sarayını yere yıkansın.
Şehadet şerbeti içip akansın,
Gönül sarayımın şahı Mehmed’im!

​Güzide-i dehrin tek neferisin,
Hainin bağrına bin kederisin.
Zulmün karanlığına sehersin sen,
Şafağın müjdesi, nûru Mehmed’im!

​İmanın zırhıyla göğsün gerili,
Cennet bahçeleri önünde serili.
Ezelden bu yola ismin yazılı,
Kaderin şerefli payı Mehmed’im!

​Mukaddes-i emanet elinde bayrak,
Seninle titrer yer, gök ve bu toprak.
Solmasın yüzünde açan o yaprak,
Baharı müjdeleyen ersin Mehmed’im!

​Tevazu-i dille bir dev gibisin,
Vatanın kalbinde saklı ev gibisin.
Yanıp da sönmeyen bir alev gibisin,
Gönül ocağının koru Mehmed’im!

​Hafız-ı vatanın öz bekçisisin,
Mazlumun duyduğu umut sesisin.
Sen Hak yolcusunun son nefesisin,
Ölümsüz bir sevda, cansın Mehmed’im!

​Ferman-ı Hak ile yazılsa şanın,
Güneş sırma olsa sağın soluna.
Kurbanım o temiz, pak olan canına,
Milletin gözbebeği, feri Mehmed’im!

​Silsile-i devlet seninle kaim,
Nöbetin uykusuz, davan da daim.
Huzurunda eğilir her türlü zalim,
Adaletin keskin kılıcı Mehmed’im!

​Sükût-u leylidir dertleri örten,
Görünmez ordular ardında yürüyen.
Toprağın altında bile sönmeyen,
Gönül kandilimiz, fer Mehmed’im!

​Ufuk-u atinin parlayan yüzü,
Seninle aydınlık vatanın güzü.
Milletin sinesinde en doğru sözü,
Söyleyen dillerin feri Mehmed’im!

​Nizam-ı alem davası sende,
Bir can ki saklıdır mukaddes bende.
Hainin korkusu her bir nefeste,
Adınla titretir yer gök Mehmed’im!

​Hakk’a el açınca rahmet saçılır,
Bâb-ı saadetler Hakk’la açılır.
Zalimler kendine nârı seçilir,
Vuslatın müjdesi sende Mehmed’im!

​On beş Temmuz günü gördük düşmanı,
Dost kılıklı kurdu bildik her anı.
Şimdi daha büyük tut sen meydanı,
Âti-i cihanı yaz sen Mehmed’im!

​Kadın çocuk demez öne atılır,
Şehadet tadına iman katılır.
Vatan hainleri elbet satılır,
Kıyam-ı millîyle bil ki Mehmed’im!

​Bahr-ı ummanlara o eski rüzgar,
İslam’la birleşti oldu bize yar.
Ne bir korku kaldı ne de eski dar,
Engin denizlere açıl Mehmed’im!

​Birlik tespihinin imamesi biz,
Tarihin sönmeyen o muazzam iz.
Ahlakın mührünü bas sen tertemiz,
Dünyaya nizamı verdin Mehmed’im!

​Yedi iklim dört bucak Turan-ı Cihan,
Şahlanış vaktidir yürü Mehmed’im!
Dindi mi Nûrferah sendeki figan,
Zafere koşan o yolsun Mehmed’im!

​Hidayet güneşi kalplere yetti,
Zulmün karanlığı ebedî bitti.
Hakk’ın adaleti dünyaya yetti,
Cihanın sahibi sensin Mehmed’im!

​Vahdet-i vücutla buldun kemali,
Sendedir ecdadın vakur cemali.
Nûrferah kalbinin sönmez hayali,
Gönül sarayımın şahı Mehmed’im!

​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ