Mehlika II Şiiri - İsmail Uysal

Henüz burun ucunda kokusu kıyametin
Yürekte ucube bir yalnızlık peydah olur
Dolmaya yüz tutunca eceli bir milletin
Akıl, şuur kaybolur, dillerde eyvah olur
İnsan unutur, nisyan hamurunda var, yapar
Mabudunu bırakır her tür eşyaya tapar
İnanç, özgürlük değil, teslimiyet Mehlika
Amel değil, iş değil safi niyet Mehlika

Kalbimi kirleten dil nerede? Arıyorum
Fikir keşmekeşinde duygular seyyah olur
Mümkün her meselede olmaza varıyorum
Cümleyi noktalayan her kelime ah olur
Yapraklar ses veriyor, dinledim ağaçları
Gördüm ağacı kesen gölgeye muhtaçları
Ölüm de bir başlangıç ennihayet Mehlika
Kimi edeyim kime ben şikayet Mehlika

Bir serçe kanadında taşıyorum dünyamı
Kapasa gozlerini gecem simsiyah olur
Göğsüme nişan yaptım tecritimdeki gamı
Bir çocuk gülüşüyle gün doğar, sabah olur
Düşeriz, düştüğümüz yerden kalkmak mesele
Korkum yolda kalmaktır eremeden visale
Ateşi söndüremez bilir elbet Mehlika
Karıncadaki duruş, samimiyet Mehlika

Ya İbrahimsin artık ve karşında nemrutlar
Ya Nemrutsun ve zulmün en büyük silah olur
Ya elindeki balta ve kırılacak putlar
Ya kırmadığın putlar avama ilah olur
Mütebessim bir yüzle ateşe dalmak zordur
Nemrut olmak iş değil, İbrahim olmak zordur
Bulutlardan dökülen her bir rahmet Mehlika
Zulmeti boğacak da o merhamet Mehlika

Düzeni, düzenbazın eline veriyorsan
Vezir kaleyi satar, piyon ise şah olur
İnsanı, Allah ile aldatır oldu insan
Şaşmayagörsün düzen, Şeytan feriştah olur
İnsanlar, binbir surat, öyle bir zaman olur
Yar olur, yaren olur, can olur canan olur
Düşman olur dostun da varsa şayet Mehlika
Uçuruma doğruysa istikamet Mehlika

Kıyısında gezdiğin çeker içine seni
Bir gün hayır hasenat ve bir gün günah olur
Öldürür heva heves hiçi hiçine seni
Kurtaramaz ölümden yaşamla nikâh seni
Gidiyoruz, bir hedef üzere yol tükenir
Gece günü kovalar, ay biter, yıl tükenir
Dökülür ömrümüzden demet demet Mehlika
Her mutluluk, her bir haz, her nedamet Mehlika