Mehlika Şiiri - İsmail Uysal

Ortalama bir ömrün silik hikayesine
Sahip çıkacak varis arıyorum, Mehlika!
Dünyada her varlığın kulak verdim sesine
Bulamadım, fezayı tarıyorum, Mehlika!

Ne dil kaldı ne dili kurtaracak kelime
Kurudu nefesim bak, bir ah düştü elime
Merhamet etmez misin hal-i pür melâlime
Koynumda kızıl ateş sarıyorum Mehlika!

Dilimize kıydılar, mazimiz kayıp hala
Kaldırdılar na"şını çoktan verildi salâ
Bir umut kırıntısı bırakılsa ne âlâ
Uçurum kenarında duruyorum Mehlika

Bıçak sırtı her adım ha düştüm düşeceğim
Ya bağrımı deşecek dağların kurdu, kuşu
Ya da ben bu dağların bağrını deşeceğim
Kim kundağa saracak ölü doğmuş bu düşü
Ben kundağımı gamla sarıyorum Mehlika
İçimde demir bir dağ, eriyorum Mehlika

Üç beş cümle kalacak, cümlesi terekemin
Üç beş çiçek saksıda dilde ekşimsi bir tat
Hatırası solarken yiten her melekemin
Yüzüm de azar azar unutulacak, heyhât!

Bir istikbal düşüm var, Mehlika, mavi bir düş
Savaşın göbeğinden kurtarılmış bir gülüş
İçinde ihanet yok, gözyaşı yok bu düşün
Yılkı atlar geziyor dağlarımda, bir düşün
Bir gülüş ki gerdanda sadeliği gümüşün
Attıkça cana gelen kalbi var bu gülüşün

Umut, cennet gözleri ile bir imtihandır
Merhameti, öfkesi, şefkati, nefreti var
Sükutuna aldanma, coşkusu nagehandır
Dağların nehirleri taşıran kudreti var

Mehlika dağlarımda ceylanlar kol geziyor
Çocuklar cıvıl cıvıl sokaklarımda benim
Biri türkü söylüyor biri mektup yazıyor
İlkbaharın tadı var sonbaharımda benim
Bir şafaktan içeri giriyorum Mehlika
Sabaha tek adım var görüyorum Mehlika