Ne çare ki bu akan zaman ,
sensiz dönecek,
Sonsuz görmeyecek sem,
bu hayat neye yarar
Artık seni bir daha,
hiç görmedıkten sonra,
Duyulmuyor çoğu kez
Kadınların başına gelen
Koruma tedbiri almış…
Yinede durmadan baskı, durmadan eziyet,
Gün yüzü görmemiş evinde.
Nasıl kolayca kıyabiliyorsunuz Annelere
insan değilmisiniz sız yoksa
Allahın yaratiğı en değerli varlığa
Nasıl kıyabiliyorsunuz
karınca gibi çalışan
Durmadan her işe koşan
Bu coşkunla yeri göğü inletin,
Niçin hazin hazin böyle akarsın?
Ben mi çağlayanım, yoksa sen misin,
Sabırsızca tüm bendleri yıkarsın?
Neden içimde tutuşuyor her şey?
Sakladım, bastırdım,
Unuttum sandım...
Ama vuslat arzusu
Kök saldı en derinlere.
Anlatamadığım bir şey var içimde,
Ne kelime yeter, ne de gözyaşlarım
Adını bilmiyorum
Ama bir boşluk var,
Kalbimin tam ortasına yerleşen
Düşündüm yine durmadan,
Bir kalbe sığmayan gökyüzünü
Taşımak gibi.
Adını her andığımda
Dünyam duruyor.
Ruhuma dokundu gözler,
Gönlüme doldu bir coşku.
Sonsuz özlem, derin hüzün,
İçime düştü bir iz...
Nasıl bir duygudur içim eridi
kalemle yazılmaz,dile dökülmez
Gözümde büyüyen o bir dev idi
Hayalımden gitmez,Aklımdan çıkmaz
Adında zerafet,ne güzel uymuş
Bir bilinmezliktir,ortada duran.
Gözlerimiz doymadı,doymaz da.
Dualar boşluğa uzanır…
Eller havada kalır…
Ya da bize öyle gelir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!