Bazen umutla sarar geceyi gözlerim,
Bazen, kaybolmuş bir yıldız gibi düşerim,
İçimde çırpınan bir sevda rüzgarı,
Ve o rüzgarın peşinden sürüklerken seni,
Gülüşün, hayatın en güzel şiiri olur.
Gözümde dost bildiklerim, döndü birer çiyana
Güvendiğim tüm yerlere kar yağdı lapa,lapa
Avareler gibi oldum,döndüm şaşkın insana
Yalanci olan dünyaya bel bağlanılmaz asla
Birlikte yürüdüklerimle nice yolda tek kaldım
Karışık renk yumağı olur
Yukardan bir ışık yansıması
Bütün renkleriyle gösteriyor kendini
Bızde hayranlıkla bakarız.
Masmavi, yemyeşil parlak ışık sözmeleri
Çekiyor kendine miknatis gibi
Bir bekleyiş durağıdır.
Zaman, tersten akar burada
Yalnızca gölgemiyim ?
Yoksa hiç yazılmamış bir imtihanın
suskun yankısımı?
Gecenin en karanlık yerinde mahsurum,
Saf ve berrak bir cam gibi,
Yalnız ben hissederim yansımasını.
Fısıldamadı kulağıma hiçbir şey,
Hatırladıkça titriyorum ,
Çünkü bahsedilen o.
Görünüşüne mi tutuldum,
gülüşüne mi,
yoksa içindeki o derinliğe mi?
Bilmiyorum.
Bildiğim tek şey şu:
Sana bakarken içini görüyordum.
Bir saniyelik görüş
Uzaktan göz göze gelmenin bile
Ne kadar dayanılmaz olduğunu
Kim nereden nasıl bilecek ki
Yaşamayan anlamaz
Yüreğinde hissetmeyen yaşamaz
Konuşmaya hiç gerek yok
Bir bakışı yeterli
Yığınlarca söz yerine,
Ceylan gözü yeterli
Bir defa görülse bile
Ağlamama yeterli
Bir şey var, anlatılamayan,
Sanki kalbin ucunda düğüm.
Ne söz yetiyor ne de göz,
Bu sadece olmayan, hayalden bir örüntü.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!