Maziden Âtîye Şiiri - Faruk Yaşa

Bazen yürümek istersin yalnızlığınla beraber;
bir haber gelir insana varlığından bîhaber.
Oturur durursun sırtını Galata’ya yaslayıp,
anlatır durursun mâziyi sayıklayıp.

Tanık olursun gökyüzünün ağlayışına,
sessizce akıp giden kalabalığa.
Bir ses duyarsın derinden, ta en derinden;
takip edersin yalnızlığına fark ettirmeden.

Âtîdir, mâziden gizlice seslenen bana.
Yalnızlıktan kaçarken kaldım soluk soluğa.
Sabret diyor âtî; yalnızlık iyidir diyor mâzi.
Mâzi de senmişsin meğer, çiçek yüzlüm.
Âtî de sen; hep sen, ille de sen…