Mazi Kapıları Şiiri - Kasım Kobakçı

Yalan dolan işlerle, benliğin yorulur,
Boş telaşlar örtüsü, gizler gerçekleri,
Yitip uçar ellerden, zamanın incisi,
Anlamazsın, ruhundan silinen şefkati.
*
Kasvetli duygulara, uydurma söz buldun,
Ömür akıp biterken, sefilce bakarsın,
Felaket fırtınası, vurunca ansızın,
Görürsün, avucundan uçan kıymetleri.
*
Avuntu dilenirsin, ıssız köşelerde,
Boşvermişlik yurdunda, yeşerdi fidanın,
Ürkek bir zırh altında, kıvrandı bedenin,
Heyhat, geçmiş günlere varmak hayal oldu.
*
Yarınlar serabıyla, aklını çelersin,
Hareketsiz kolların, sarkıyor aşağı,
Siyah bir yılan olup, sarınca hakikat,
Ağlarsın, ziyan olmuş o gençlik çağına.
*
Yapay gülücüklerle, saklarsın yaranı,
Kıymetli cevherlerin, dökülür yollara,
Görmezsin, yüreğinde kanayan boşluğu,
Şefkatten ırak kalan, buz tutan ruhunu.
*
Sağır duvarlar ördün, aydınlık sabaha,
Kalkıp da yürüyemez, o ağır ayaklar,
Zalim bir fırtınayla, inince felaket,
Ağıtlar yakacaksın, sönen o ateşe.
*
Çare dileniyorsun, yabancı kollardan,
Duygusuz iklimlerde, kurudu yaprağın,
Titrek bir fanus alıp, saklandın yıllarca,
Eyvah ki, bitiş zili çalıyor bu defa.
*
Sahte tebessümlerle, süslersin vitrini,
Uçup kopar yanından, asıl pırlantalar,
Anlam veremezsin, bu ıssız yalnızlığa,
Buzul çöllerindedir, o zavallı ruhun.
*
Nedamet rüzgarıyla, savrulur yarınlar,
Sürekli ertelersin, o güzel adımı,
Acımasız karanlık, yutunca dünyanı,
Yazık ki kapandılar, mazi kapıları.