Mavimsi gözlerinde kaybolmak

MAVİMSİ GÖZLERİNE KAYBOLMAK

Mavimsi gözlerin vardı,
adı konmamış bir renkti bakışın.
Ne tam umut,
ne tam vazgeçiş…
Gökyüzüyle deniz arasında kalmış
bir tereddüttü sanki.

Bakınca insan
kendinden geçiyor,
kendine daha çok yaklaşıyordu.
O gözler yalanı tanımıyordu,
ama gerçeği de
acımasızca söylüyordu.

Mavimsi gözlerinle
susmayı öğrendim.
Çünkü bazı bakışlar
konuşmaktan daha gürültülüdür.
Bir anlık bakışın,
yıllarca biriktirdiğim cümleleri
yerle bir etti.

Bazen bir akşamüstüydün,
güneş batarken mavinin karardığı an.
Bazen de sabahın ilk ışığı,
insanı umutlandıran ama
üzerine titrenmeyince kaybolan.

O gözlerde
bir kal demek vardı,
ama dudakların inkâr etti.
Gözlerinle sarıp,
sessizce yalnız bıraktın.
En ağır yalnızlık da budur ya;
yanındayken eksilmek.

Mavimsi gözlerin
bir liman değildi bana,
daha çok açık denizdi.
Ne demir atabildim,
ne vazgeçebildim yol almaktan.
Yüzdüm, yoruldum,
ama geri dönmeyi
hiç düşünmedim.

Şimdi hangi yöne baksam
o renge çarpıyor gözüm.
Bir gökyüzünde,
bir dalga köpüğünde,
bir yabancının bakışında…
Herkeste biraz sen var,
ama kimse sen değil.

Mavimsi gözlerin
aklımda kalan en cesur ihtimal.
Dokunamadığım,
adlandıramadığım,
ama vazgeçemediğim.

Ve bil ki,
bir gün biri bana
“en çok neye yenildin?” diye sorarsa,
hiç düşünmeden söyleyeceğim:
Mavimsi gözlerine.