Ağlarla örülmüş kerpiç evden bakan masum yüzler,
Taştan avlu sınırlarında,
Bir bir sıkışan göz damlalarında,
Güneşin sarısını bekliyor,
Apartmanlara gömülmüş şehirler,
Sokak lambalarının söndürdüğü yıldızlar,
Kalabalığın hızla sürüklendiği yalnızlık,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta