Maskeli Hayat Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

Mevsimler çalan ben, ömrüme yandım
Namluyu doğrultup kendime sıktım
Ne dostlar devşirdim ağlayan andım
Bukalemun hayat maskenden bıktım.

Bir tutam sevgiyi göstermez sattın
Kimlerden çıkarın kimleri attın
Altını gümüşe durmadan kattın
Yazıklar vay olsun karakter; battın.

Postunda oturdum, dost yeter bana
Ölüm var ölümlü bu yeter sana
Kahpelik düşünen tilkiden ana
Rastlama düşersin, dost benden yana

Hırs ile yanan çukura düşer
Bir arşın yol alır, kıymetsiz ve şer
Kişilik dünyası onurlu bir er
Dik durur yıkılmaz hayatı yener.

Olduğun gibi ol olmayan hayat
Çok yordun onuru verme zayiat
Para dediğin ya ateşten nar at
Sevgiden adımın kendini kanat