Bir insanı tanımak için sorular yetmez bazen, anlattıkları da.
Çünkü herkes kelimelerle kendine bir yüz çizer.
Ama ne zaman aynı sofraya oturursun, ne zaman ekmeğini bölüşürsün biriyle, işte o zaman başlar gerçek hikaye.
Bir lokmanın arasında saklıdır karakteri, bir bardak su uzatışında insanlığı.
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta