Masal,
Masalından uyanmıyordu.
Kendisine anlatılan masalı o kadar özümsemişti ki.
Masalı ile yaşayacak masalı ile son bulacaktı yaşamı.
Her sınırın, memleketin, devletin, toplumun masalı farklıdır diye öğretilmişti.
Evrenin tek bir masalı var denilince hiddetleniyor, köpürüyor, saldırıyor, masallardaki o korkunç yaratıklara dönüşüyordu.
Hayır diyordu, babam, babama taparım, her akşam bu masalı anlatmıştı.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta