Mapusluğa dair Şiiri - Temel Kurt

Bizi sığırcıkların uyandırdığı sabahlarda düşerdik yollara
Hep erkenden biterdi günlerimiz
Ekmeğimizi ve ümidimizi bölüşür
Halaylarla meydan okurduk umutsuzluğa
Ne vakit elini tutsam
Kadifeden kuşlar uçardı sesimde
Sen denizin nerde bittiğini sorardın
Ben 'sanırım esmer bir çocuk daha doğdu adsız ülkerden birinde' derdim
Anlardık birbirimizi
Susar, kapatırdık gecenin pencerelerini üzerimize...

Sonra uzun ayrılıklar girdi araya
Çiçeksiz kışlara benzeyen uzun ayrılıklar
Sonra biraz daha grileşti zaman
Önce kuşlar kayboldu gök bahçelerinden
Sonra umutlarımız
Ve artık bu güzelim dünyaya hapsedilmişti ömrümüz
...

tk