çok zaman oldu sokağına çıkmayalı
yüreğimi dinlediğin o şarkıda bırakalı
belki yüzyıl sonra akacak gözlerimden
yetim kalan şarkının çığlıkları
payımıza düşen yalnızlık sevgilim
yitip giden bir öyküyüm
sonbaharın serin sularında
bir çuvala sığmaz umutlarım
kuşları ürkütmez gülüşlerim
ey sureti insan, ruhu kokmuş güruhlar
taze nehirlerden bilinmedik kokuları yurt eyledim
yüzdükçe ruhum da demleniyor
özlemim sevdanın en doruğunda
ve hiçbir duygu tarif edemez bunu
sanki yeniden doğuyorum
bu pencere hayatın bir parçası canım
her akşam saat sekizde şarabımızı ve sevincimizi paylaşırız
bu uçurum düşlerimizde canlanır
ve bir ateş gibi harlar yangınımızı
insan elbette karanlığın içinden de çıkar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!