Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

NEHİR İMİŞ A SAVDİĞİM BİLMEDİM

Bal dediler aşk şerbetin içtim de
Zehir imiş a sevdiğim bilmezdim
Yol dediler öylesine geçtim de
Nehir imiş a sevdiğim bilmezdim

MÜLKÜ BİLGİ OLANIN KOLU BÜKÜLMEZ


Yükü sevgi olanın yolu yok olmaz
Kör derenin nimeti nisanla biter
Yeri belli olanın kökü sökülmez

ÖYLE DENİZ DENİZ BAKMA

öyle deniz deniz bakma
annem göbek bağımı denize atmış ama
boğulurum mavinde

SİZE İNSAN DERLER YA

biz sizin kaç türlünüzü
kaç yerden tanıyoruz
size de insan derler ya
kendimizden utanıyoruz

SİTEMİN ŞİİR OLSUN

güzel dost
gül koparmış gönlünden
selamın kelamın başım üstüne.
gül yürekten taşanıdır cismin.

SOYSUZ

Elin kapısına bizi kul ettin
Yakıp halkın yüreğini kül ettin
Yedi iklim dört köşeye gül ettin
Utanmadan bir de konuşur soysuz

ŞU BENİM İKİ DÜNYAM

Şu benim iki dünyam var ya
Hani elimle tutup
Gözümle gördüğüm
Şu

sevgilinin yüzünde gördüm
yazdığım şiiri.
gözünde pır pır eden bir ışık;
yüzünde
yaşama dair bir tebessüm,
bahar dalı bir aşk.

SENİ KEVGİR DİPLİ DÜNYA

İyi kötü demez yutar
Seni kevgir dipli dünya
Herkes bir yerinden tutar
Dibi delik cepli dünya

SENİN AŞK DEDİĞİN

Senin aşk dediğin ekmek kırıntısı.
O sofrayı görmemişsen;
Ölmüşlerinin hayrına,
Kuşlara ver onu sen.