Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

AŞKA AYRILIĞA ÇIKMAZA DAİR

Kimin gördüm kavgasının yorgunu
Kimi var ki bir gülüşün vurgunu
Aşk olgunu sevdasının durgunu
Her sözünde bir gül açıp da gitti

TESETTÜRLÜ GÜZEL

Ne kadar sararsan sar çula çaputa
Güzelliğin de saklayamazsın ya
Bir yunan heykeli gibi kıvrım kıvrım
Kadınlığın öyle gün gibi ortada

Sen,
bilgiyle,
sevgiyle,
yüreğini derviş eyle;
dövsünler,
sövsünler:

DEVLET DOMUZLARI

Kimi memur kimi vekil
Sac ekmeği bin bir şekil
Sanırsın ki adam akil
Yazar devlet domuzları

DALIMA KONDUN DA GÜL
OLMADIM MI?

Kimlerin bağında ötersin bülbül
Dalıma kondun da gül olmadım mı?
Beni rüsva eder bu deli gönül

CEYLANA AĞIT

Yazıyor gazteler geçiyor teller
Paramparça yüzü kayıptır eller
Eteğine toplamış da anası
Savrulmuş göklere yüzü dediler

CANINIZ SAĞ OLSUN BİZ SİZİN YERİNİZE DE SEVERİZ

Dün açık oturumda
“Atatürk’ü değil
Humeyni’yi sevdiğini
İngiliz mandasını

KOKUN

Böyle beni
Hem de görmeden
Sırtı dönük hani
Deli divane eden

KÜFRETMEK GÜNEH ÖYLE Mİ

Hiçbir şerri
Namussuz olan hiçbir şeyi
Yok edemezsin
Namussuz kadar pervasız

KENTTE KADIN OLMAK

KENTTE YOKSUL OLMAKTANSA
SÜSLÜ BİR KÖPEK OLSAYDIM
KÖYDE KADIN OLMAKTANSA
SÜTLÜ BİR İNEK OLSAYDIM