Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Öyle bir şey ki seninle yolculuk
Nasıl anlatayım söz yeter mi ki
Gönlün gökkuşağı özün tomurcuk
Güzeli görmeye göz yeter mi ki

Sevdanla duruldum hasretle piştim

Neler ettin bilsen sen neler ettin
Eller hallarımı bilmeden yetiş
Gitmek değil koyan yalnız hasretin
Ayrılık zamanı gelmeden yetiş

Kaşını gözünü kaç şiir etmiş

YÜREĞİMDEKİ YAVRU CERENSİN SEN

Gel hele sevgili gel hele beri
Gönlünde bir ceylan otaransın sen
Mahpus her yiğidin bir uğrak yeri
Zulümden yaşamı koparansın sen

Gözünde çiğdem menekşe
Yüzünü dönmüş güneşe
Mevsimsiz bir yaprak düşse
Yüreğim düşer ateşe … Mahmut Nazik

Kibir, gıybet zıkkımın kökü

YÜKÜN SEVDA İSE AĞIR MI GELİR

Şikayetim yoktur aşktan sevdadan
Yükün sevda ise ağır mı gelir
Sevda ile cennet olur bir zindan
Aşkla güzelleşir bu kahpe şehir

YÜREĞE DÜŞMEMİŞ ATEŞE ACIRIM

dağlara doğmayan güneşe
yaprağa düşmeyen yağmura acırım
acırım toprakla sevişmeyen ağaca
yüreğe düşmemiş ateşe acırım …

Ne bir selam sabah, ne de hal hatır
Hal bilmeyen karındaşı nideyim
Ne tatlı söz ne mektup iki satır
Yolda taş olmuş yoldaşı nideyim

Ne bir kadir kıymet ne vefa gördüm

YÜREĞİMDEKİ O BAHÇE ÇİÇEK UÇURUR

Varsın diken olsun güldeki kusur
Herşeye rağmen bilirsin ki yüreğin özgür
De ki:
Çok şükür

GÜL AĞLADI BEN AĞLADIM

Nasıl bahar bu nasıl yaz
El ağladı ben ağladım
Son cemrede bu ne ayaz
Dal ağladı ben ağladım

YOL BİLMEZ ÂLİMDEN UZAK DUR GÖNÜL

Güzele gitmeyen ilmi neylersin
Hal bilmez bilimden uzak dur gönül
Muhabbetten uzak cemi neylersin
Dil bilmez âlemden uzak dur gönül