Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Kimler konuk olmadı ki bu handa
Kimisi şükreder kimi gam keder
Firavun olsan da Harun Olsan da
Deme ki el alem ne söyler ne der

Ne varına sevin yoğuna yerin

KİM NE GÖTÜRMÜŞ Kİ YALAN DÜNYADAN


Ah aman aman
Kim ne götürmüş ki yalan dünyadan
Ne karunlar gördüm ama sevgi yok

Uykusunda gülen obebek  bu mu
Kim öldürdü iicindek serçeyi
Nerde yüzündeki o gün doğumu
Kim resmetti gönlüne bu geceyi

Nerde gülüşünde açan çiçekler

KİMSE BİLMEZ KİMİN NE YARASI VAR

Eksik olmaz şu başımın dumanı
Dünkü yiğit şimdi bir aşk pişmanı
Tam da gelmiş iken meyve zamanı
Kırılıp da sevindirme düşmanı

HİÇ KİMSEDEN İCAZET ALMAZ BAHAR

Kış uzasın uzayabildiği kadar
Her Nemrut’un Firavun’un bir sonu var
Sıcağı çiçeğiyle çıkar da gelir
Kimseden icazet almaz ki bahar

Minnet de hasret de ne kadar ağır
Kimseler yükünü bölmemiş gelin
Yâr diyen kör olmuş dost diyen sağır
Kimseler halini bilmemiş gelin

Özveri özveri özünden olmuş

İster hizmetkâr ol ister sahtekâr
Şu dünyada bir hak var bir  hesap var
Levh-i mahfuzda kaydedilir bir bir
Zulümüm de yazıldığı bir kitap var

Bozuk bu dünyanın dengesi bozuk

KİMSE YÜREĞİMİZDEN ÖPMEDİ BİZİM

ayrık gibi, bıtrak gibi bir dirençle;
söğüt gibi severken hayatı ve sizi
kimse yüreğimizden öpmedi bizi
kalbimiz mi yoktu,

Kimsin nesin diye sorma sevgili
Sevda benim kavga benim aşk benim Baharda nar dalı hasret güzeli
Yarini arayan çölde cerenim

Sen derede çınar bense sarmaşık
Sevdan ile sarhoş hasrette ayık

Sormayın erenler hali melali
Bir kuyuya taş attı üç beş deli
Sardı can telaşı yedi düveli
Keşke bağlasaydık o delileri

Bozuldu dünyanın dengi ahengi