Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Esef eder bülbül duysa nidanı
Ay ondördün bahçede bağda ıtır
Bozkırda yalnız bir selvi fidanı
Bilir misin hep seni hatırlatır

Nasıl anlatmalı bilmem ki seni

Çiçek olup açan
Kuş olup uçan
Rüzgâr olup esen

Bir bilsen nedir aklımdan  geçen
Ne kadar hayal

Her gün büyüyen bir evren
Var mı ki sonunu gören
Yutacak bir kara delik
Ah emeksiz devran süren

Hayranım yere göklere

Lekimşahta  bir renk olmaksa gaye
Madem aşk var ise ayrılık niye
Gökyüzünde bir çift güvercin gibi
Sevgiliyle sevgiyi ölesiye

Sorarım hep hasret varsa aşk niye

Bir nabızla bir ses ile
Bir yanım çiçek uçurur
Alınmayan bir nefesle
Yaprak döker dalım kurur

Nasıl kader nasıl yara

Garipler yormadan gider
Hiç bir gün görmeden gider
Yoksullar bir de güzeller
Bir sefa sürmeden gider

Gurbet ellerin şarkısı

HER ÇAĞIN FİRAVUN’U YEZİT’İ VAR

Öldü diye sevinmeyin ey canlar
Her bedende yaşayan parazit o.
Her çağın Firavun’u Yezit’i var.
Her toprakta biten çıfıt bir bit o

Kurda kuşa kaptırırsın kuzuyu
Hiç gütmeye kalkma çoban değilsen
Ne suladın ne de budadın oyu
Koklamaya kalkma bağban değilsen

Neler ne anlatır ne hatırlatır

HER CEVHER HAMDIR ATEŞE GİRMEYİNCE

Gönül pervanesi ışığın peşinde
Kim bilir aşkı kemale ermeyince
Yansan ne olur ki bu aşk ateşinde
Her cevher hamdır ateşe girmeyince

Deli gönül kuştur uçar
Burç vermiş bir daldayım ben
Cananın gönlünde açar
Yediveren güldeyim ben

Soruya soru sorarım