Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

GÜL AĞLADI BEN AĞLADIM

Nasıl bahar bu nasıl yaz
El ağladı ben ağladım
Son cemrede bu ne ayaz
Dal ağladı ben ağladım

YOL BİLMEZ ÂLİMDEN UZAK DUR GÖNÜL

Güzele gitmeyen ilmi neylersin
Hal bilmez bilimden uzak dur gönül
Muhabbetten uzak cemi neylersin
Dil bilmez âlemden uzak dur gönül

Belli ki son durağa geldin yolcu
Başına geleni bir anlat hele
Yüklenip gidersin helâli suçu
Geride kalanı bir anlat hele

Az sonra ne eş dost ne o güzel kız

YOLCU GİDER ARKASINDA YOL KALIR

Yaprakları gibiyiz bir ağacın
Yapraklar dökülür geri dal kalır
Yol açmadan gidişindir son acın
Yolcu gider arkasında yol kalır

Âşıksan yârini  dile düşürme
Sevda açık olmaz sır ile olur
Yorgunum ey yar ne olur çok görme
Yolculuk dediğin yar ile olur

YORULMAK YOK, YILGINLIĞA ELVEDA

Biz ki şiirin tiryakisi olmuşuz
aşka müptela.
Protest türkülerle yıldızlamışız akşamı.
Alı al, moru mor, cıvıl cıvıl

Sana onca şiir yazdım sevgili
Yorulursan belki açar okursun
Yol boyunca ektiğim karanfili
Gül kokulu mendiline dokursun

Şu dörtlük seni ilk gördüğüm anım

Kimi arsız  dedi kimisi yosma
Bence mor fistanlı gül dallı basma
Ya rabbi ya rabbi ya rabbi ya rabb
Fırsat verme feraset ver ham hasma

yüce tanrım ne de güzel yaratmış
dal yeşil gül pembe göl masmavi
her bedene bir de güzel ruh katmış
daha da güzeli gönülde sevi

nasıl da yakışır bir gönle sevgi

Sevin sevilin erenler
Dört kitabın manası
Yoldan mı çıkmış ki dinler
Kimsenin yok inanası

Sözde Allah derdin bana