Sessizlik üstüme çöktü dağ gibi.
Kaldım bir köşede çarem kalmadı.
Karardı her yanım sönmüş çerağ gibi.
Aydınlığa çıkacak yolum kalmadı.
Yüzüme kapattın bütün yolları.
Evimin önünde abşar.
Dereler akar uzunca.
Gönlümde Irmaklar Çağlar.
Mukaddes ismin duyunca.
Cennet zaviyesi gönlüm.
Gönül derd ile yanmada harâbım,
Ne dermân olur âhımda ne şâbım.
Ne çeşmimde karar var, ne hayâlîm,
Yakıp geçti beni aşkın azâbım.
Dağın koynunda derinden bir nida.
Su taşla konuşur, gönlüm duyar da.
Her şey Hak’tan gelir, ben bilmem daha.
Her taşta bir sır var, bilirim sessiz.
Bir yıldız kayar da durup kalırım.
Tenimde bir damla bile sızı kalmadı artık.
Hissizlik dedikleri o ağır demir zırhı,
iliklerime kadar giyindim bugün.
Şimdi en ağır taşları da fırlatsanız göğsüme.
Tek bir yaprak bile kıpırdamaz içimdeki o ölü ormanda.
Sitem değil bu, kanama da değil.
Boğazın dokuz boğumlu
Her sözün adabı vardır.
Kendine gel Ademoğlu.
Burdan öte ahret vardır.
Daim ol alçak gönüllü
Yarama derman bulunmaz.
Dinmez benim gönül sızım.
Kimseler bana yar olmaz.
Yarenim ol dertli sazım.
Feryadıma eşlik ettin.
İçimdeki bütün saatleri aynı anda durdurdum.
Artık ne geç kalınmış bir saniyem var hesabı sorulacak, ne de nefes nefese yetişmeye çalıştığım bir yarınım.
Zaman dediğiniz o koca çarkı, kendi dişlilerinde ezilmeyi peşinen kabul ederek bozdum.
Yüzüme kapanan kapıları yumruklamaktan vazgeçtiğim o gün...
İşte o gün anladım ellerimin asıl ne işe yaradığını.
Meğer bir şeylere sımsıkı tutunmak değilmiş marifet.
Bütün pencerelerimi kendi ellerimle ördüm içeriden.
İçeri sızacak gün ışığı, dışarıyı izleyecek boşluk bırakmadım.
Zifiri karanlık oldu her bir köşesi odanın.
Mesele karanlıktan korkmamak falan değil.
Mesele, aydınlığın artık hiçbir şeyi çözmemesi...
Bir zamanlar okyanusları aşmaya yeminli o koca yürek,
Ardıç teknesine sığmıyor sızım.
Mızrabım havada tellere küskün.
İçimde çırpınır sağır avazım.
Ben kendi gönlüme, kendime sürgün.
Yan yana dururken dağlar var sanki.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!