Mahcup Çocuklar!
‘Aç mısın’ dediklerinde hep ‘tokum’ diyen,
Lokmasını bölüşüp yiyen,
Tabağın dibini ekmekle silen,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!
Sevdasını sessizce diyen,
Yavruyu, yuvayı kutsalı bilen,
Güneş ülkesine düşler süren,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!
Yorgunluğu yolda yenen,
Candan ziyade canan diyen,
Ayrılığı ölümden zor bilen,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!
Demli çayla yorgunluk atan,
Umudunu azık yapan,
Dürüstlüğe adeta tapan,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!
Yamalı cebinde kalemi duran,
Güvercine yuva kuran,
Kem sözü tebessümle savan,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!
Yağmur damlalarında mutluluğun şarkısını duyan,
Gücü yetmese de zalime karşı duran,
Siyah gecelerde beyaz hayaller kuran,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!
Koğuş yataklarında hülyalara dalan,
Bir selamı servet sayan,
Karanlık geceye bir kibrit çakan,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!
Ekmek kavgasıyla çelikleşmiş bileğimizle,
Aşktan bitap düşen yüreğimizle,
Feleğin çarkına çomak sokan,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!
Temmuz/ 2026
Kayıt Tarihi : 3.07.2026 15:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!