Dur be çocuk,
küsmekte o kadar da aceleci olma.
Bazen isteğin dışında
alıp başını gider yaşam.
Kimseler görmez gözlerindeki
öksüz hıçkırıkları.
Ölür ölür dirilirsin de,
elden bir şey gelmez
zalimin umursamaz, arsız halleri karşısında.
An gelir,
derinleşir suskunluğun.
İnsanın insana ettiği
yorar uykularını.
Hâllerini sen bile bilmezsin.
Bilmezsin lakin;
sen günü istersin yaşanası,
ömür istersin korkusuzca oyunda,
çocukluk istersin,
yumuşak bir serçe gibi anne kucağında.
Neyleyelim ki,
istediğin kadar adam edemedik hayatı.
Arzuların boyunca süremedik gönülleri
ömrünün çocuk sahillerine.
Henüz zalimlerin ellerinden alamadık tüm mevzileri.
Korkunun elinden alıp
özgürlük kuşlarına sığınak yapamadık
o güzelim gözlerini.
Ama yaşanacak günlerimiz var.
Son sözünü söylemedi hayat.
Dur be çocuk,
affetmesen de ne olur, anla bizi.
Görmüyor musun;
baştan ayağa sırılsıklam mahcubuz.
Kayıt Tarihi : 29.07.2015 14:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!