Mahbub Şiiri - Ceylin Eda Kan

Ne sen vardın
Ne de sana ait bir şey.
Yokluğunda çiçekler diktim.
Büyüdükçe çiçekler hatırlayayım diye seni.

Bahçemin tam ortasında,
En güzel çiçeğimdi o benim.
Bana seni hatırlatıyordu.
İsmini de mahbub koymuştum.

O solduğunda seni sevmeyi bırakacaktım.
Ama mahbub bahçemin en güzel yerinde
Hem güneş hem de su alıyordu.
Mahbub yani sen artık hep yanımda gibiydin.

Senin yokluğunda Mahbubla konuşuyor
Mahbub'a senden bahsediyordum.
Sana seni anlatıyor gibiydim,
Bitmiyordu sana senden bahsetmem.

Zülfünden goncene, goncenden sözlerine
Bende ayrı bir güzeldin.
Mahbub'a seni anlattıkça daha da güzelleşiyordu.
Seninle mest oluyordum sanki
Doyamıyordum sana.

Sensiz içimde bir elem, bir hasret
Başa çıkamıyordum sensizlikle...
Artık Mahbub'da yetmiyordu,
Bana sen lazımdın.