Ne sen vardın
Ne de sana ait bir şey.
Yokluğunda çiçekler diktim.
Büyüdükçe çiçekler hatırlayayım diye seni.
Bahçemin tam ortasında,
Eylülün esintili bir akşamı,
Her adımımda daha sert çarpıyordu yüzüme rüzgar.
Yalnızlığın ezgisi gibiydi rüzgarın sesi
Yalnızlığı anlatıyordu bana.
Yaprakların hışırtıları istenmemezliği anlatıyordu.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!