Mağrur başın Şiiri - Mustafa Yaman 2

Ey sen mağrur başın göğe mi değdi?
Hani nerede o senin gibiler?
Zaman dediğimiz şey yere serdi,
Toz olup gittiler, hani izler?

Kibir kalesine çekip de suru,
Sanırdın sönmeyecek gözün nuru.
Hangi can yendi ki o son huzuru?
Sessizce kapandı bütün perdeler.

Malın mülkün seni korur mu sandın?
Şu yalan dünyanın rengine kandın.
Güneşin bağrında kor gibi yandın,
Elbet bir gün üstünde otlar biter

Nerede saraylar, nerede hanlar?
İçinde hükmeden ulu sultanlar.
Ecel şerbetini içen o canlar,
Bir kefenle gitti, boş kaldı eller.

Güzellik bir anlık, saltanat rüya,
Uyanmak istemez daldığın hülya.
Herkesi bağrına basar bu dünya,
Gelip de geçiyor nice nesiller.

Kimi bir karınca incitmez yürür,
Kimi nefis için kendini çürür.
Sonunda bir beyaz örtü bürünür,
Konuşmaz oluyor o keskin diller.

Bakıp da aynaya kendine kanma,
Sonsuza dek sürer bu devran sanma.
Mazlumun ahını sakın ha alma,
Mahşerde önünü keser o diller