Mağlup İnsanlık Şiiri - Kasım Kobakçı

Amansız kasırgalar, umutları kırıyor,
Keskin nidalar, asla acımadan vuruyor,
Acımasız adamların, öfkeleri patlamış,
Aşırı yükselenler, titreterek durduruyor.
*
Merhametsiz asilerin, ağır sözleri inler,
Şiddeti duyan işçi, sinir krizini dinler,
Şiddet ile ezilen ruhun, onurları çökmüş,
Tahammülsüz efendi, ufak savunmayı önler.
*
Dayanılmaz bakışlar, masum boyunları büker,
Acımasız kararlar, umut tohumları söker,
Şiddetli tartışmalar, ruha kederleri katar,
Asi olan insanlar, gizlice dertleri döker.
*
İsyanı saçamayan, dudak kenarları susar,
Öfkeli patronların, sinirleri zehir kusar,
Sert nasihat okları, kalkanları hemen deldi,
Teslimiyet bayrağı, mağlup kimseleri boğar.
*
Çığırından çıkarak, bağırıyor zalim asker,
Korkuya kapılarak, titretiyor bütün erler,
Başarısız olanlar, kenarlarda unutulmuş,
Cezasını çekenler, masum tavırları besler.
*
Mağlup insanlık, yine fıkırdayıp, bunu iter,
Şiddetli uyarılar, bedendeki tüyü diker,
Pişman olup dönmenin, yollarını tıkıyorlar,
Sonsuz telaşlar, mutlak umutsuzluk ile biter.