Madıgome Dağları Şiiri - Özdemir Koca

Gecenin zifiri karanlık anı,
Madıgome ıssız çöl meydanı,
Çölün ortasında ufak bir tepe,
Tepenin üstünde küçük kulübe.

Kulübede yaşlı bir kadın,
Saçları yıldızdan koparılmış,
Bir izahı olmalı bunca ağarmanın,
Koymak gerek son taşı gediğe,

Kapının önünde bir ufak bahçe,
Bahçenin içinde küçük bir kuyu,
Bazen ses duyulur gece içinde,
Bulanır kuyunun o mağrur suyu.

Yaşlı nine yine uykusuz kalmış,
Torunların sesi dinmedi gece,
Ya açlık ya öksüzlük belli dertleri,
Yaklaşıp dinledim kapıyı iyice.

Gecenin zifiri karanlık bir anı,
Madıgome ıssız çöl meydanı,
Bir güneşin doğduğu gün var,
Bir de güneşin batacağı gece.

Döndüm arkamı yürüdüm öyle,
Bir şaire uğradım Özdemir diye,
Saçı dökülmüş çökmüş yanakları,
Dedi burası unutulmuş Madıgome.