Lisan Ve İnsan Şiiri - Engin Topkan

I.
İnsan insana mülteci, insan insana bir yurt;
Bazen sırtındaki hançer, bazen sığınacak kurt.
Aynı çamurdan karılmış şu uçsuz bucaksız varlık,
Kimine can feda eyler, kimine de kapkaranlık.

II.
İnsan insana bir ayna, öz silüetini gördün;
Çözümleyemedikçe bak, o an bin asırlık sürgün.
Tek bir kelime yeşertir içindeki solmuş bağı,
Bir sükûtla devirilir gönlündeki koca dağı.

III.
İnsan insana bir gurbet, insan insana bir sıla;
Bazen de sarpa sararız, meçhule giden bu yolla.
Kimi odun taşımakta, kendi öz cehennemine,
Kimi şifalı bir dille nefes olur hem insine.

IV.
İnsan insana bir tapu, ardı bilinmeyen yapı;
Kimi dertlere ortakken, kimine kapanır kapı.
Kendi içine gizlenmiş binbir türlü o bilmece,
Gündüzü feda eyleyip teslim alır o her gece.

V.
İnsan insana bir gölge, peşinden sürükler gider;
Bazen bir ömür yoldaştır, bazense hüsrana iter.
Kendi sesinden kaçar da kendi varlığına inat;
İnsan insana sığınak, insan insana bir mezat.

VI.
Baki kalan hoş bir seda, ne taht ne koca saray;
İnsan insanın şeytanı, gün gün ömürden say.
İnsan insanın rahmanı, dönüp yarasını kaşır,
Yüreğin yükünü yine, kocaman bir yürek taşır;

ENGİN TOPKAN (26.08.2026)

Engin Topkan
Kayıt Tarihi : 26.08.2026 05:31:00