Leyla Bay Şiirleri - Şair Leyla Bay

Kalemim her ne kadar bittiğini yazsa da,
Kelâmım her ne kadar gittiğini söylese de,
Kalbim biliyor bitmediğini,
Yürek kabım haykırıyor gitmediğini....

Belki şimdi, şu anda sen beni yazıyorsun,

Biz iki tutsak
Bir kez olsun ruhlarımızı
Özgür bıraksak
Ağır aksak uzansak çilekeş topraklara
Yürüsek... görünmez olsak tüm insanlara
Bu gece biz...biz olsak

Ben neredeyim,nasılım ?
Merak etme sen,
Tanıdığın ilk günkü gibi işte,
Yine hüzünlü gecelerin koynunda
Yine kederli akşamların omuzunda
Döküyorum gözyaşlarımı sessizce

İmkansız Bir Aşk Destanı

Deli yağmurların esir aldığı yürek şehrimde,
Hasret fistanıyla ıslanan gözlerim,
Ayak izlerini arıyor yüreğinin...
Sesi kısılmış rüzgarlar eşlik ediyor aynı hikâyeye...

Meçhule giden gemiler limanın olur
Bu dünya hem efkârın, hem efgânın olur
Kabrinde tek yoldaşın, imanın olur
Unutma yollar da, taşlar da imtihandır

Allah ayırmasın kendi yolundan bizi

Yürüdüğümüz hangi yol bizi kavuşturur
Biliyorum bu aşk bizi hüzne bulaştırır
İkimizi de mutluluklarla savaştırır
Kılıcımda kan kaybeden kalbimin izi var...

Ilık bir sonbahardı sesini duyduğumda

İnkar etmiyorum
ayaklarım yalın
Usul usul dolaşıyorum,
yüreğinin yorgun zemininde
Üzmek, ezmek değildi amacım...
Unutulduğum,

İnsan, malzemesi geçmiş ve gelecek olan,
Adına şimdiki zaman denen bir beşikte sallanıp durur...
Geçmiş iyi bir izcidir insan hayatında,
Ne kadar kaçmak istese de,
Anılar ,ardında kapanmaz izler bırakır
Geçmiş o sağlam izleri takip eder ve yapışır insanın yakasına...

İstanbul benim bir yanı yaralı
Bir yanı yamalı yarınım
"İstanbul" diyorum sözlerim yarım
Tıpkı
"Söz" deyip, "Sözüm"
"Göz" deyip, "Gözüm"

Kan damlıyor şair gönlümün parmağından
Her gün bir şiir intihar ediyor yaprağından
Bağım, bahçem kurudu,koptu toprağından
Kül olan gönlüme güller ,serme istemem...

Ben kendi cezamı,kendim kestim elimle