Tabibân gelince kaçanlarımız
Lâ diyen kullara çıban dediler
Lağıma müptelâ sıçanlarımız
Tadı güzel, boş bu çaban dediler
Ne önden yürüdük ne de geriden
Zelil hayatın bedelini
Şerefleriyle ödediler
Bizler zalimiz demedi de
Delinin teki O dediler
Dile kolay insan olmak
Filan söyler falan söyler
Değil ehl-i irfân olmak
İnsanım der yalan söyler
Bir yetimi güldürmemiş
Lâleyi ararken geçmiş ânımız
Zayolmuş mâzimiz güller içinde
Tutuşmuş sevdâyla cism u cânımız
Sönüp sönüp yanar küller içinde
Derya gelse sönmez, tüter dumanlar
Mukaddes dâvâda şu seyahatte
Kovulduğumuz ve paçavra hükmündeki
O dokuz köyle
Her seferinde bizi biraz daha
Temizler kader
Böylece onuncu köy bizi
Sıcak bir günde
Su kabı da devrilmiş aç bir öksüz kedinin yanından
Ve işleri kesat bir çöpten kağıt toplayıcının önünden
Geçerek cuma namazına gitti adam
Hutbe konusu mustazaflara ve muhtaçlara merhamet idi
Dönüşte aynı şekilde geçti adam
Pisi candır
Adüvv-i sıçandır
Pisiden hazzetmeyen
Gâhi kilâb u fi'rândır
Gâhi mecnûn ı ifritândır
Muhabbet şart değilse de
Ya amaç için yaşamalı
Ya da amaç için ölmeli
Arada derede kalanlar
Daha doğrusu
İkisini de beceremeyenler
Şair oluyorlar galiba
Şiiri
Günlük köşe yazılarından ayıran şey
Sadece nazm olması
Kafiyesi hecesi değildir
Ki bunu da beceren kalmadı artık
Düz yazıya serbest şiir diyorlar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!