Lazarus Şiiri - Arif Şair

Sabihi olduğum herşey:
...rüyalarım!

borçlu olduğum şair
bitmek bilmez mesaim

Bendeniz, sırtımda evrenleri taşırım;
ondandır — mantığa binaen —
ağır basar dizelerim.

Bak, benim kasıklarımdan
şiirler damlıyor;
meczupların soyundan gelirim —
bir elim kalem tutar,
diğer elim keleş.

aynalardan kaçıyorum;
enkazımı döllüyor—
Bendeniz, İsa’nın oğluyum:
bir elimde dünya döner,
diğer elimde güneş.

Ve andolsun,
yolumdan dönmeyeceğim;
kibrime kibir katar
ayağımdaki cam kırıkları.

Ve andolsun ki
tüm körlere inat göreceğim;
ekmeğin ağırlığından da
ağır gelen yalanları.

Çünkü ardımdan
ağıtlar yakılsın isterim...
çûn' fe yekûn:
Hamza şehit düşer
Hişâm geberir

Pusulamı kaybettim ben,
Işığım cigaramın ucunda tüter
Yolumu dumanı gösterir

Dumanım, göründüğü meczupların
başını fena hâlde dönderir;
zira ben bu şiiri
kalbimde yazıyorum, sevgilim.

Kokusuna bakan aydınlar ise
bana fena hâlde söver
zira medeni toplum için
fazla ağırdır gözlerin.

Maalesef,
insanlar kazanmakla meşguller;
ondandır güzelleri
olduğu gibi göremezler.

Ben ise dünyaya karşı
durmakla meşhurum;
n’olur, atı kırbaçlamayın
ve… hiç ölmesin bebekler.

Bak, ben sana kozalak getirdim
adetten değil — sevdadan.
“İyiyim.” desen ne olur?
Kim ölmüş ki yalandan?

Bileklerim ıslanmış,
yolunda biterken;
sen hâlâ aşk diyorsan...

Bu benim fedakârlığımı
toplum nezdinde
dile indirger, sevgilim…

Aman, akmasın gözünün yaşı;
benim gönlüm okyanus değil —
kirletir masumun
necis bir damlası.

Ah…
beni öldüğüm yerde bırakın.
Yetti bu dünyanın kahrını çektiğim.

Kullarının rızasını
niçin sormazsın, Tanrım?
Gerçi doğru…
Haktır her şeyi bildiğin.