Dönenlerin Eteği Şiiri - Arif Şair

Bir ışık gördüm sanki...
Gökkuşağını terletecek kadar beyaz,
Karanlığa ebelik eden bir elma misali.

Hüzmeleri, kör noktama tekabül ediyor.

Gafletin nöronlarını zihnime ilave ediyor,
suyunu sıkıp,
çay diye küçüğe ikram ediyordum.

Küçük halinden pek memnundu,
çağlardan: dönüp duran meczuplar çağıydı
Bembeyaz elbiseli,
Alaleli meczuplar.

Ah ki ben,
ojeli tırnaklara elçilik eden
sarı laleyi son kez "görüyor"
Fenası annemi yaşıyordum...

Oy sevgilim,
şu haline bak.
kim sana üçü üçlemeni söyledi?

Hiç mi zarifoğlu,
shakespeare okumadın?

Nasıl böyle olmadan olabildin sen...

...sınanmadığın günahın masumu musun yoksa?
niçin saplamadın böğrüne hançeri?
yeğlemedin mi,
yoksa fransız mıydın?

...Eğer vardıysa bir umut...
...tözüne göm—
BEN
kırbaçlaşmak istiyordum!

~"İnsanlar uykudadırlar, ölünce uyanırlar." (bk. Aclunî, Keşfu'l-hafa, 2/312)