Toprağın koynundan başını kaldırdı
bir lale
Sanki secdeden kalkar gibi ağır ağır…
Rengi ateşten, kalbi sırdan
Dedi ki: “Ben topraktan geldim, yine O’na varırım.”
Bir derviş gibi susar bahçede
Ne kendini över, ne sesini yükseltir
Ama her yaprağında yazılıdır
Gizli bir zikrin sessiz harfleri.
Rüzgâr geçer, başı eğilir
Sanırsın ki hüzünlüdür
Oysa bilir hakikati:
Eğilen baş, Rahman’a daha yakındır.
Bir gün solar, toprağa düşer
Kimse görmez o sessiz vedayı
Ama bilir ki lale
Yoklukta bulur asıl var olmayı.
Ey gönül…
Bir lale gibi ol bu dünyada
Kökün toprakta kalsın
Kalbin göğe baksın.
Kayıt Tarihi : 7.3.2026 19:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
