Lacivert Sokaklar Şiiri - Ali Urgan

Lacivert sokaklarda meşk satılır bu gece,
Türlü türlü ağdalı kadınlar çok işveli.
Namus puştun elinde, hem atılır bu gece,
İki kaltak bir deyyus görünür pek neşeli.

Çekilince el ayak geceler zifirinde,
Kalır ağzı laf yapan orospunun ermişi.
Sâki elinde her mey bir şehvet sihirinde...
Bırakmaz hiç peşini utandığı geçmişi.

Uğrar her gece, izbe, şirret keşhânesine,
Al'a boyanmış dudak, elinde gizli şişe.
Reyhan kokusu sürmüş gece sermayesine,
Hayat sırtında çile, sırıtıyor fahişe.

Katran geceye düşer, azgın iliklerde cenk,
"Kader" deme, taktığın bir köpek tasmasıdır.
Tenhaları tutulmuş her köşe de pezevenk,
Sürtünen şu duvara, geceler yosmasıdır.

Kirli sakallı godoş kaşırken ensesini,
Kaldırımlar yosması bir an öne atılır .
Bürünüp hislerine incelterek sesini,
Anlaşıp bir kararda; üçe, beşe satılır. .

Zift çalınmış geceye sanki melek ağlıyor,
Bu yerde ses verince kesilir yokun sesi.
Kaderin her yolunu kesmiş felek çağlıyor,
Şuh edâlar satıyor kaldırım kerhânesi.

Haysiyet göremezsin melanet ocağında,
Gecelerin mâbedi, ayyaşın narâsıdır.
İnsanlık tükeniyor bir puştun kucağında,
Orospuluk insanın alnında karasıdır.

Güneş değmez bu yerde fuhuşhâne kurmuşlar,
Burada her mesele iki bacak arası.
Hânenin ahalisi, azgınlar, kudurmuşlar...
Tütsülü bedenlerde nice hicran yarası.

Her kadehde bir şuhun bilinmez belâsı var;
Kimbilir çokça derdi, yarası var içinde.
O gözlerinde cümbüş, karası, elâsı var.
Dile gelmez belki de nârâsı var içinde.

Gecelerin dostudur gündüzden kaçan kadın,
Nâçar olur duygular kaybolur insan burda.
Gül misali hovarda, geceler açan kadın.
Ölüm belki kurtuluş, mevsimsiz hazan burda.