Kaç kuyudan tırnaklarımı kanatarak çıktım,
Bu yüzdendir kuyularda tanır beni, Yusuf da.
Ne el uzatanım oldu ne yarama üfleyenim,
Kendim tuttum kendimi
Yaralarıma üfleyerek öğrendim ıslık çalmasını,
Bu yüzdendir yanlızlığıma denizin ortaklığı...
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta