Kuytudaki Yedi Işık Şiiri - Birsen Dalkesen

Yedi kardeş yerleşmiş gökyüzüne.
En parlakları bekler gözlerde parlamayı;
mavi, buz mavisi,
parlak ve büyük.

Küçük kardeş beyaz ve saf,
çekilir gözlerden kuytusuna.

Hepsi bir arada mı, bilinmez.
Gök her daim çekici;
ama kardeşler kaçarlar,
bir kuytuya sığınırlar.

Derin, sessiz ve en esrarengiz köşeye
güven ve sığınak beklerler.

Bilmezler ki
ne bir kuytu vardır
ne de sığınacak bir liman.

Usulca beklerler sadece
oldukları zamanı, olacak olanı.

Sessiz bir köşe kapmaca…
Ne olacak, nerede olacak?

Acı ve yüz yakan gülümsemenin yapmacığıyla
sessizce beklerler
olacak olanı.

Her kum tanesi,
zamanın pençesinde süzülerek
varlığını ispatlayacak.

O zamana kadar
en saf ve en temiz iyiliği yapacaklar.

Ve yedi kardeş, sahte bir maske altında,
kum tanesinin pençesinde mücadele edecek;
usulca ve siyah gecenin koynunda,

zamanın tükendiği,
varlığın anlamsızlaştığı
bir yaşam sürecekler.