Kuytu Köşe Şiiri - Mustafa Alp

evin en kuytu köşesine sığındım yine bu gece,
ışığın bile çekindiği o dar, sessiz yere.
kendi kendime fısıldadım titreyen bir sesle,
bi tek burada sarılmamıştık biz.
belki burada daha az yanar içim.

ama insan nereye saklansa
kalbini yanında taşıyor.

salonun ortasında gülüşün asılı kaldı,
koltuğun köşesinde saçlarının gölgesi.
pencere hala senin omzuna yaslanışını hatırlıyor,
perdeler bile adını fısıldıyor rüzgara.

bu ev.
bir zamanlar yuva sandığım bu yer
şimdi senin yokluğunun yankısıyla dolu.

her kapıyı açtığımda
bir anı düşüyor içime.
her adım attığımda
kalbim biraz daha kırılıyor.

o yüzden kaçtım o kuytu köşeye,
hatırasız sandığım tek yere.

ama yanılmışım.
çünkü sen
evin duvarlarında değilmişsin sadece,
sen ,
benim içimdeymişsin.

saatlerce ağladım.
öyle sessiz değil ha
içim parçalanarak,
nefesim düğümlenerek.

bir insan ağlarken
kalbi ses çıkarırmış meğer.
ben o sesi ilk kez o gece duydum.

gözyaşlarım yere düşerken
her damlasında bir hatıra vardı.
bir sarılış,
bir gülüş,
bir gitme diyemeyiş.

ve ben orada,
kendi acımın ortasında
tek bir soruya takılı kaldım.

sen benim acımı hiç mi hissetmedin?

ben geceleri sen diye uyanırken
kalbin hiç mi titremedi?

ben bu evin her köşesinde
kendimden bir parça bırakırken
sen hiç mi dönüp bakmadın ardına?

sevgi böyle miydi gerçekten?
birinin içinde fırtına koparken
diğerinin göğü nasıl bu kadar sessiz kalır?

biliyor musun.
bazı insanlar gidince
sadece gitmez.

bir evin ışığını götürür,
bir kalbin huzurunu götürür,
bir insanın kendisini de beraberinde götürür.

sen gittin.
ama ben hala buradayım.

aynı evde,
aynı köşede,
aynı acının içinde.

ve şimdi anlıyorum,
insan en çok
sarılacak birini kaybettiğinde değil,
sarılacak kimse kalmadığında
yıkılıyor.

ben hala o kuytu köşedeyim.

ama artık biliyorum.
bazı acılar geçmez.

sadece insan
onlarla yaşamayı öğrenir.