Kutlu Zaman Şiiri - Kasım Kobakçı

Sevdim senin, yağmurları bardağa doldurmanı,
Gökyüzüne bakıp bakıp, bulutları soldurmanı,
Geçmişi hiç dert etmeden, yarına gülümserken,
İçinde yaşadığın, o zamanı durdurmanı.
*
Kibirinden dağlar bile, titreyip selam durur,
Aynalara baka baka, kendi yüzüne vurur,
Bir lokmacık aklı ile, dünyayı yuttum sanır,
Bilmez ki o boş midesi, gururla hemen kurur.
*
Farecikler, kedi için yollara tuzak kazar,
Serçe kuşu, kartallara destanlar okur yazar,
Kendi boyun görmez ama, devlere kafa tutar,
Çamur atar aslanlara, ormanda her gün azar.
*
Uzaklardan sökün eder, sıcacık bir kervan bak,
Anne çocuk gülüşüyle, aydınlanır bu sokak,
Yırtık pırtık hırkaları, sevgiyle yamar eller,
Neşe saçar etrafına, alnı terli, yüzü ak.
*
Belki bir gün uyanırlar, yürekleri paklaşır,
Kibir biter, sevgi gelir, insanlar kucaklaşır,
Tanımam hiç karanlığı, aydınlıktan ziyade,
Çakalların seslerinden, ruhum hep uzaklaşır.
*
Gürültüden kopsa dünya, şimşek çaksa ne çıkar,
Varsın olsun fırtınalar, binaları hep yıkar,
Yazın hemen günlüğe siz, unutun bir çırpıda,
Ben anı yaşarım dostlar, sahte dert beni sıkar.
*
Çay bardağı tutuşunda, gizleniyor incelik,
Sözlerine sinmiş senin, bahar gibi tazelik,
Ne geçmişin hüznü kalsın, ne yarının kaygısı,
Seninledir her saniyem, ruhumda bir güzellik.
*
Kaybettiğin yıllar değil, mühim olan şu andır,
Senin ile geçen ömür, şifalı bir dermandır,
Bırak aksın deli dünya, bildiği gibi dönsün,
İçinde yaşadığın o zaman, kutlu zamandır.