Kuspalazi Eylül Şiiri - Seyfi Karaca

Üstü tozlanmış yıllardan
İnişli yokuşlu gıcırdayarak dönen tekerleriyle
toz toprak dönemecinin başındaki irili ufaklı duvarlara bitişik
Bir nöbetçi kulübesi
Ya da budanmış çubuklar yığınıyla tevekleri çitlerden sarkan bostanlıklar kadar eski
Dağ başında
Koruluklar içinde
Gürgen yamaçlarında
Ve yaban armutlarının yemişlendiği yukarı tepelerde
Odundan kütükten derme çatma bekçi çardağının üzümlere bakan taraflarından yuvarlanarak inen
Sürüklendikçe rüzgarla palazıyıp büyüyen kuru otlar ve güz yaprakları gibi sararmış hışırtılarla
Vakti gelince göçün yolun tutan kuş bakışı pencerelere kolkanat kırlangıçların hoşçakal çığrışacak
Ardıç tohumları gibi pervane döne döne
Durgun bir güz nehri gibi süzülüp akıyorsun işte iğdelerin kıyısından
Söğütlerin arasından
Ihlamurlar ve kestaneler dökülürken
Yaz yorgunu defilesinde sakin bir yol bulup kendinden ve bütün geride kalanlardan arınarak
Esip giden zamana
Kuşpalazında sonbaharı getiren eylül

Ağustos/26