Ben uykudayken avuclarimin acik kaldigi
Kimsesiz mektuplar birikmis dünya denen pencere
Gün güvercinleri ucurmaya cahil cevlan olmus deli gönlümün
Uyandigimda bag bahce bahar güz ve yaz
Kardan buzdan tüller giyinmis dokunan ayazlar egninde pervane
Uyandigimda türlü güzel kusluk vakti günaydinlara yolcusuyla serüven
Etrafa bakip beni bende gören ask ile
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta