Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Mustafa Kaya hocam antolojide ilk tanidigim ve ilk siirlerinizi okudugum sairlerden birisiniz oysa ne cok arzu etmistim ve ne cok bekledim siirlerimin altinda Elazığlı Mustafa Kaya ismini ve yorumlarini görmeyi...
saglik ve sihat dileklerimle
üstadım, insanı; insanların vefasızlığı, kadir kıymet bilmezliği, nankörlükleri, riyakarlıkları, yalancılıkları, samimiyetsizlikleri... küstürür ve yıldırır. size katılıyorum.
ne de olsa insan! aslında insan, en şerefli varlık ama onu biz kendimiz kendi ellerimizle bozuyoruz. sizi kutluyorum. şiirinize 10 puan veriyorum. ayrıca antolojime alıyorum. selam ve saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta