Kuşatma Altında Şiiri - Mustafa Alp

kuşatma altında kalan
bir şehir gibiyim sana.

ne surlarım kaldı,
ne nöbet tutan askerlerim.
kapılarım açık değil artık,
kapılar diye bir şey de kalmadı.

rüzgar giriyor içime,
adını söyleyerek.
bir zamanlar seni beklemek ibadetti.
şimdi beklemek,
kendi mezarımı kazarken
küreğe yaslanıp dinlenmek kadar boş.

ey gönül.
ne diye hala harap olmuş
minarelerden ezan beklersin?
müezzin gitmiş,
cemaat dağılmış,
Allah şahidimdir ki yalnızlık bile benden sıkılmış.

ben senden ayrılmadım.
sen, bana dönen yolları unuttun.
sonra kader geldi.
elinde ne kılıç vardı,
ne ferman.
bir avuç sessizlik attı yüzüme.

anladım.
insan bazen tek kelimeyle değil,
hiç söylenmeyenlerle ölürmüş.

küfür et desem,
dilim varmaz.
dua et desem,
ellerim kalkmaz.
ikisi arasında asılı kalmış bir günah gibiyim.

şarap içmedim belki,
ama hasret,
bütün meyhanelerden daha fazla sarhoş etti beni.

derviş olmadım,
çünkü nefsimi yenemedim.

zahid olmadım,
çünkü seni unutamadım.

aşık da diyemem kendime.
aşık, kavuşamasa bile sevdiğini incitmez.

ben ise her gece adını içimde bin parçaya kırıyorum.
sonra utanıyorum.
çünkü kırılan sen değilsin.
benim.

ey hayat.
ne diye her sabah aynı güneşi sürersin pencereme?
ben gecemi seviyorum.
gece, insana yalan söylemez.
gündüz ise her şeyi yaşıyor gibi gösterir.

oysa ben çoktan öldüm.
sadece toprağa verilmem gecikti.

ve şimdi...
yaşamaktan çok, yerini özlüyorum.
öyle bir yer ki,
ne sen varsın,
ne ayrılık.
ne umut, ne pişmanlık.
sadece susmak.

çünkü insan, en sonunda şunu öğreniyor.
ne kazanan oluyor bu savaşın,
ne kaybeden.

şehir düşüyor.
bayrak düşüyor.
adlar siliniyor.
bir tek, içimizde yıkılan evlerin sesi kalıyor.

sen gelsen de.
harabeler ayağa kalkmayacak.
gelmesen de.
bekleyen kalmayacak.
yani anlayacağın.

ben artık kuşatma altında bir şehir değilim.
çoktan unutulmuş, haritalardan silinmiş,
adı yalnızca ihtiyar rüzgarların bildiği
eski bir viraneyim.

ve viraneler.
kimseyi suçlamaz.
sadece, geceleri biraz daha sessiz olur.

✍️